آرزو

بنام یکان مهندس هستی بخش گیتی

روزها می گذرند و شبها در پی هم می آیند و می روند و من ، بیش از پیش غرق در تنهایی خویش، زمزمه می کنم که ای مهربانترین ، ای یگانه آفریننده ی گیتی ، ای که همه نشانه های بیکرانی و شکوهت ، سر سوزنی، یارای نمایان ساختن راز یگانگی و دانائی ات را ندارند، چگونه است که انسان های نادان و ناچیز وبی مقداری چون ما را بر پهنه زمین در چشم برهم زدنی به سزای همه نافرمانی ها ،سرکشی ها ،بی ناموسی ها، خونریزی ها وخونخواری های کرده و نکرده ی مان ،نمی رسانی ؟ و هر روز را با دمیدن خورشید به تماشای ما موجودات بی مقداری می نشینی که هرگز در روزهای پسین و شبهای پیش رو، به اندازه دانه ی ارزنی، یارای شناختن تو و هستی بی پایانت را نداشته و نخواهیم داشت.

چیست آن راز مگو ، با من سخن بگو

آرزویم این است که شایسته آن باشم که تنها تو را بپرستم ودوری بجویم از هرکه و هرچه مگر تو را

ای یگانه ی من، توانم ده که نهراسم و باکم نباشد و کرنش نکنم مگر تو را ، و آگاه باشم که، براستی ،هر آنچه در آسمانها و زمین است ، هماره تو را می ستاید وتویی آفریننده دانا و بسیار گرامی

درود بر تو ای یگانه مهندس آفریننده ی مهربان و بخشنده و دانا

P.N:
«Understanding of our fellow human beings…becomes fruitful only when it is sustained by sympathetic feelings in joy and sorrow.»
- Albert Einstein